Λίλα, θυμάμαι όταν ζούσαμε μαζί
όλος ο κόσμος ήταν, Λίλα, εγώ κι εσύ
στα πάρκα οι δυο μας τρέχαμε αγκαλιά
τις λέξεις είχαν κλέψει τα φιλιά

Λίλα, χανόμουν μες στα μαύρα σου μαλλιά
βρισκόμουνα σαν μ’ είχες αγκαλιά
κι αν ζούσα απ’ τα δικά σου τα φιλιά
τώρα σε ψάχνω κι όλα μοναξιά

Μου είπες κάποια μέρα θα γυρίσεις
μα χάθηκες στης νύχτας τη σιωπή
Ως πότε πια θα ζούμε αναμνήσεις
μονάχος μες στου χρόνου τη ρωγμή

Λίλα, τρελαίνομαι κι ο πόνος στην καρδιά
μου λέει πως δεν θα ‘ρθεις πίσω πια
σε θέλω σαν τρελός κι είμαι τυφλός
κι ας μου ‘δωσες το φως, Λίλα

Μου είπες κάποια μέρα θα γυρίσεις
μα χάθηκες στης νύχτας τη σιωπή
Ως πότε πια θα ζούμε αναμνήσεις
μονάχος μες στου χρόνου τη ρωγμή