Μπορεί την ώρα που ξυπνάς να ’ρθω.
Μπορεί πρωί που ξεκινάς να ’ρθω.
Εκεί, στο βήμα το βιαστικό
στου δρόμου τον πυρετό.
Μες στον καπνό το πρώτο τσιγάρο.

Όπου και να πας κι εγώ
θα ’μαι πάντα εκεί σε μια σκέψη κρυφή.
Μα, όπου και να πας κι εγώ
θα ’μαι πάντα εκεί σαν ανάμνηση απλή θα ζω.

Μπορεί στο φόρτο της δουλειάς να ’ρθω.
Μπορεί το βράδυ που γυρνάς να ’ρθω.
Μαζί, τις ώρες σου της χαράς
που ανύποπτη θα γελάς
απ’ του πιοτού την όμορφη ζάλη

Όπου και να πας κι εγώ
θα ’μαι πάντα εκεί σε μια σκέψη κρυφή.
Μα, όπου και να πας κι εγώ
θα ’μαι πάντα εκεί σαν ανάμνηση απλή θα ζω.