Νοιώθω το χέρι σου να τρέμει
πουλί χαμένο στο δικό μου
κρύα παλάμη ιδρωμένη
ποτίζει ιδρώτα τον καρπό μου

Τρέμει το βλέμμα σου
κι εκείνο έγκλημα λες πως έχει κάνει
φωνάζει αμέτοχο θα μείνω
η απολογία του μου φτάνει

Μα πιο πολύ τρέμει η φωνή σου
βραχνή κομπιάζει να μιλήσει
στερνό αντίο το κορμί σου
βιάζεται τόσο να μ’αφήσει

Τρέμεις ολόκληρη σαν φύλλο
που παραδέρνει στον αγέρα
συγχώρεση για να σου στείλω
να μην ακούσει πρέπει η μέρα

Μα πιο πολύ τρέμει η φωνή σου
βραχνή κομπιάζει να μιλήσει
στερνό αντίο το κορμί σου
βιάζεται τόσο να μ’αφήσει

Νοιώθω το χέρι σου να τρέμει
πουλί χαμένο στο δικό μου
κρύα παλάμη ιδρωμένη
ποτίζει ιδρώτα τον καρπό μου